De geschiedenis van whist

Whist is, zoals zijn naam ernaar wijst, van Engelse afkomst, waarvan de vertaling stilte betekend. Whist werd in het Franse hof ingevoerd onder het rijk van Lodewijk de vijftiende, een fanatieke speler die het spel aan zijn hovelingen oplegde.
Napoleon verzette zich tegen alles wat van Engelse oorsprong was wou er niets van weten en verbood het spel in heel het land. Het spel werd stilaan vervangen door het bridgen.
De Belgen bleven trouw aan het spel dat tot vandaag nog met veel ijver gespeeld word : talrijke toernooien worden over heel het land georganiseerd.

Het algemeen van whist

Whist lijkt sterk op Bridge, het is er trouwens een voorloper van.
Het oorspronkelijke whist is heel simpel ; een blinde en de voorstellen werden pas in de XIXe eeuw bijgevoegd door spelers die het spel trachten te hernieuwen. De uiteindelijke vernieuwing bracht ons tot het bridge dat we nu kennen.

Kleurenwiezen (Belgische whist)

Tijdens de XIXe eeuw, wilden sommige spelers het whist verrijken door een systeem van voorstellen bij te voegen op de wijze van Boston.
Dit spel en zijn varianten zijn sterk aanwezig in België.

Kleurenwiezen wordt met 4 gespeeld.
Het spel is identiek aan gewone whist ; enkel de voorstellen en de puntenberekening zijn anders.

Aanhalingen

Deze brave mensen waren gastvrij ; ieder die hun pot betast had of een whist met hen speelde werd hun intiem....(Nicolas Gogol, De dode zielen - 1842)

Men speelde er whist met zijn twee onder de fiche. (Honoré de Balzac, Modeste Mignon, 1844)